آیا به معتادی که زندگی خود را به سختی می گذراند و فقیر است، می توان زکات فطره داد؟
پاسخ:
از نظر همه مراجع عظام، می توانید زکات فطره را به معتاد فقیر هم بدهید و فقط آیه الله بهجت می گویند: پرداخت فطریه به معتادی که مقداری از فطریه را صرف اعتیادش کند، خلاف احتیاط است.
نظر مراجع عظام در مورد فقیری که نمی توان به او فطریه داد:
آیا سید حتما باید زکات فطره خود را به سید بدهد؟ آیا غیر سید هم می تواند به سید فقیر فطریه خود را بدهد؟
مرجع:سیستانی
پاسخ:
از نظر همه مراجع عظام، سادات می توانند فطریه خود را به هر فرد فقیری بدهند و فرقی ندارد فقیر سید یا غیر سید باشد.
اما غیر سید نمی تواند به سید فقیر زکات فطره اش را بدهد و از نظر آیه الله سیستانی اگر سید فقیر خمس و سایر وجوهات برایش کافی نباشد و ناچار به گرفتن فطریه باشد، بنابر احتیاط واجب فقط به مقداری که برای مخارج روزانه نیاز دارد، می توان به او زکات فطره داد.
نظر مراجع عظام نسبت به دادن فطریه غیر سید به سید:
آیات عظام: امام خمینی، رهبر، سیستانی، وحید، صافی، نوری، مکارم شیرازی، بهجت، فاضل: غیر سید به سید نمی تواند فطریه دهد، ولی اگر سید فقیر خمس و سایر وجوهات برای مخارج او کافی نباشد و ناچار به گرفتن زکات فطره باشد، بنابر احتیاط واجب اگر ممکن باشد فقط به مقداری که برای مخارج روزانه اش نیاز دارد، می توان به او زکات فطره داد.
آیه الله زنجانی: غیر سید به سید نمی تواند فطریه دهد، ولی اگر خمس و سایر وجوهات برای مخارج او کافی نباشد و ناچار به گرفتن زکات باشد، می توان به او زکات فطره داد.
?منبع:
توضیح المسائل ۱۶ مرجع، ج ۲، مساله ۱۹۵۵
آیا پرداخت زکات فطره بر فقیر واجب است؟
شخصی پنج سال است، که ازدواج کرده وشوهرش بیکار است و بدهی دارند و اوضاع زندگیشان خوب نیست، آیا زکات فطره بر آن ها واجب است؟
پاسخ:
از نظر همه مراجع عظام شخص اگر فقیر باشد، زکات فطره بر او واجب نیست.
البته اگر به اندازه پرداخت زکات فطره یک نفر، گندم یا برنج و یا پول دارد، بهتر است که آن را بین افرادی که تحت سرپرستی او هستند، دستگردان ( دست به دست) کند و در نهایت همان را بپردازد تا از اجر و ثواب این کار بهره مند شود.[1]
توضیحات بیشتر:
شخصی که در شب عید فطر باید زکات فطره خود و نان خورهایش را بدهد، دارای شرایطی است، که عبارتند از:
۱. شخص بالغ باشد.
۲. شخص عاقل باشد.
۳.شخص بیهوش نباشد.
۴. شخص فقیر نباشد.
۵.شخص برده نباشد.
و اگر شخص یکی از این شرایط را در غروب شب عید فطر نداشته باشد، زکات فطره بر او واجب نیست.[2]
منابع:
۱. توضیح المسائل ۱۶مرجع، ج ۲، م ۲۰۰۲.
۲. توضیح المسائل ۱۰مرجع، م ۱۹۹۱.
عنه صلي الله عليه و آله : لا تُمارِ أخاكَ ، ولا تُمازِحهُ ، ولا تَعِدهُ مَوعِدَةً فَتُخلِفَهُ .
رسول خدا صلي الله عليه و آله : با برادرت ، جدال مكن ، شوخى مكن و به او وعده اى مده كه آن را به جا نياورى .
منبع. [ سنن الترمذي : 4 / 359 / 1995 ، الأدب المفرد : 124 / 394 ، حلية الأولياء : 3 / 344 كلّها عن ابن عبّاس ؛ تحف العقول : 49 . ]
تجزیه و ترکیب آیهی یازدهم سورهی یوسف:
قَالُوا يَا أَبَانَا مَا لَكَ لَا تَأْمَنَّا عَلَىٰ يُوسُفَ وَإِنَّا لَهُ لَنَاصِحُونَ؟
ﮔﻔﺘﻨﺪ: ﺍی ﭘﺪﺭ! ﺗﻮ ﺭﺍ ﭼﻪ ﺷﺪﻩ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻳﻮﺳﻒ ﺍﻣﻴﻦ ﻧﻤﻰﺩﺍنی ﺑﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺧﻴﺮﺧﻮﺍﻩ ﺍﻭﻳﻴﻢ؟
سوال: آیا زن حائض می تواند سُوَر عزائم و آیات سجده دار را تلاوت کند؟
پاسخ:
الف) قرائت آیه ای که سجده واجب دارد، بر زن حائض حرام است.
ب) اما نسبت به قرائت بقیه آیات این سور، نظر مراجع عبارت است از:
كفاره افطار عمد روزه ماه رمضان
آیت الله خامنه ای: کفاره افطار عمدی روزه عبارت است از:
شصت روز روزه
یا اطعام شصت فقیر
یا دادن شصت مدّ طعام به شصت مسکین که سهم هر کدام یک مُدّ است
و چنانچه قدرت بر روزه دو ماه و یا اطعام شصت مسکین برای هر روز نداشته باشد، باید به هر تعداد فقیر که قادر است، غذا بدهد و احتیاط آن است که استغفار نیز بکند و اگر به هیچ وجه قادر بر دادن غذا به فقرا نیست فقط کافی است که استغفار کند، یعنی با دل و زبان بگوید «اَستَغفِرُالله» (از خداوند بخشایش میطلبم).
کسی که بهخاطر عدم توانایی بر روزه و غذا دادن به فقیر، وظیفهاش استغفار است، اگر بعدها تمکّن پیدا کرد که روزه بگیرد یا به فقرا غذا دهد، انجام کفّاره لازم نیست گرچه احتیاط مستحب آن است که انجام داده شود.
(اجوبة الاستفتائات، س۸۱۱ و۸۱۲ و۸۱۴)
ایت الله مکارم :( مسأله 1402ـ) هرگاه هيچ يک از اين این دو کار یعنی 60 روز روزه یا 60 نفر اطعام ممکن نشود هر چند «مُد» که مى تواند به فقرا اطعام کند و اگر نتواند بايد 18 روز روزه بگيرد و اگر نتواند هر چند روز که مى تواند به جا آورد و اگر نتواند استغفار کند و همين اندازه که در قلب بگويد: «استغفراللّه» کافى است و واجب نيست بعداً که قدرت پيدا کرد کفّاره رابدهد.
آیت الله سیستانی: مسأله ۱۶۳۰ ـ در کفاره افطار روزه ماه رمضان، باید یک بنده آزاد کند، یا دو ماه روزه بگیرد، یا شصت فقیر را سیر کند یا به هرکدام یک مُد که تقریباً «۷۵۰» گرم است، طعام ـ یعنی گندم یا جو یا نان و مانند اینها ـ بدهد، و چنانچه اینها برایش ممکن نباشد، باید به قدر امکان تصدّق دهد، و اگر ممکن نیست، استغفار نماید. و احتیاط واجب آن است که هر وقت بتواند، کفاره را بدهد.
آیت الله وحید: مسأله ۱۶۶۸ ـ كفّاره افطار روزه ماه رمضان اين است كه يك بنده آزاد كند ، يا دو ماه روزه بگيرد ، يا شصت فقير را سير كند ، يا به هر كدام يك مُد ـ كه تقريباً ده سير است ـ طعام ، يعنى گندم يا آرد يا نان يا خرما و مانند اينها بدهد ، و چنانچه اينها برايش ممكن نباشد بنابر احتياط واجب بين تصدّق به هر اندازه كه مى تواند و استغفار جمع نمايد ، و اگر امكان تصدّق نبود استغفار كند ، اگر چه يك مرتبه بگويد «اَسْتَغْفِرُ اللّهَ» و احتياط واجب آن است كه هر وقت بتواند كفّاره را بدهد.
آیت الله شبیری: مسأله 1669- كسى كه كفاره روزه ماه رمضان بر او واجب است، بايد يك بنده آزاد كند، يا به دستورى كه در مسائل بعد گفته مىشود دو ماه روزه بگيرد، يا شصت فقير را اطعام كند يا به هر كدام يك مد طعام بدهد.
و اگر مقدار شصت مد برايش ممكن نباشد، هر چند مد كه مىتواند، به فقرا طعام بدهد و اگر يك مد هم نتواند طعام دهد استغفار مىكند و احتياط مستحب آن است كه هر مقدار كه مىتواند به فقير طعام دهد، و احتياط واجب آن است كه هر وقت بتواند، كفاره بدهد و اگر مقدارى داده، آن را تكميل كند.
تجزیه و ترکیب دعای هفتم صحیفهی سجادیه
یا مَنْ تُحَلُّ بِهِ عُقَدُ الْمَکَارِهِ، وَ یَا مَنْ یُفْثَأُ بِهِ حَدُّ الشَّدَائِدِ، وَ یَا مَنْ یُلْتَمَسُ مِنْهُ الْمَخْرَجُ إِلَى رَوْحِ الْفَرَجِ.
ای آنکه گرهِ کارهای نا خوشایند به او و گشوده میشود!
و ای آن که سختیِ دشواریها با او آسان میگردد!
و ای آن که راه گریز به سوی رهایی و آسودگی از او طلب میشود!
«یا»: حرف نداء
«مَن»: اسم موصول، منادا، محلّاً منصوب؛ زیرا «یا» نائب از فعل اُنادي است و «مَن» مفعول به است.
«تُحَلُّ»: صله، فعل مجهول
«بِه»: جار و مجرور متعلِّق به تُحَلُّ
«عُقَدُ»: نائب فاعل فعل تُحَلُّ، مضاف، جمع مکسر، مفردش: عُقدَة
تجزیه و ترکیب آیهی دهم سورهی یوسف:
قَالَ قَائِلٌ مِّنْهُمْ لَا تَقْتُلُوا يُوسُفَ وَأَلْقُوهُ فِي غَيَابَتِ الْجُبِّ يَلْتَقِطْهُ بَعْضُ السَّيَّارَةِ إِن كُنتُمْ فَاعِلِينَ.
یکی ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﮔﻔﺖ: ﻳﻮﺳﻒ ﺭﺍ ﻧﻜﺸﻴﺪ. ﺍﮔﺮ ﻣﻰﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﻛﺎﺭی ﺑﺮ ﺿﺪ ﺍﻭ ﺍﻧﺠﺎم ﺩﻫﻴﺪ، ﻭی ﺭﺍ ﺩﺭ مخفیﮔﺎﻩ ﺁﻥ ﭼﺎﻩ ﺍﻧﺪﺍﺯﻳﺪ ﻛﻪ ﺑﺮخی ﺭﻫﮕﺬﺭﺍﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﮔﻴﺮﻧﺪ [ﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺒﺮﻧﺪ.]
«قال»: فعل ماضی، مبنی بر فتح
«قائل»: فاعل
«منهم»: جار و مجرور متعلّق محذوف؛ به خاطر اینکه نعت برای «قائل» هست.
«لا»: ناهیة و جازمة
«تَقتُلُوا»: مضارع مجزوم و علامت جزم آن به حذف نون. «واو» فاعل و محلّاً مرفوع
«یوسُفَ»: مفعول به
«واو»: عاطفه
«ألقُوه»: فعل امر باب افعال و مبنی بر حذف نون.
«واو» فاعل و محلّاً مرفوع و «ه» مفعول به، محلا منصوب
«فِی غَیابَةِ»: جار و مجرور متعلّق به «ألقوا»
«الجُبِّ»: مضاف إلیه
«یَلتَقِطْه»: مضارع مجزوم در جواب طلب، که اصل آن«إن تُلقُوه….یَلتَقِطه….» و «ه» مفعول به، محلّاً منصوب
«بعضُ»: فاعل و مضاف
«السَّیّارة» مضاف الیه، اسم جمع (کاروان)
«إن»: حرف شرط
«کنتم»: فعل ناقص، محلا مجزوم (به خاطر فعل شرط) «تُم» اسم کُنتُم و محلّاً مرفوع
«فاعلینَ»: خبر«کنتم» و علامت نصبش به «یاء»
إعراب جملات
«قال قائل…»: محلی از اعراب ندارد. (مستأنفه)
«لاتقتلوا…»: محلّاً منصوب، مفعول به«قال»
«ألقُوه…»: محلّاً منصوب، عطف بر جملهی «لاتقتلوا»
«یَلتَقِطْه…»: محلّی از إعراب ندارد، جواب شرط مقدّر
«إن كنتم…»: محلّی از إعراب ندارد. «مستأنفه»، جواب شرطش محذوف است. (اِن كنتم فاعلین فَافعَلُوا هذا القدر مِنَ التفریقِ.)
(تفریق: ترساندن)
منبع: الجدول فی إعراب القران و صرفه و بیانه، ج۶، جزء١٢، ص۳۸۷ و ۳۸۸
تجزیه و ترکیب آیهی نهم سورهی یوسف:
اقْتُلُوا يُوسُفَ أَوِ اطْرَحُوهُ أَرْضًا يَخْلُ لَكُمْ وَجْهُ أَبِيكُمْ وَتَكُونُوا مِن بَعْدِهِ قَوْمًا صَالِحِينَ
[یکی ﮔﻔﺖ:] ﻳﻮﺳﻒ ﺭﺍ ﺑﻜﺸﻴﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻧﺎﻣﻌﻠﻮﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻳﺪ ﺗﺎ ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ ﭘﺪﺭﺗﺎﻥ ﻓﻘﻂ ﻣﻌﻄﻮﻑ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺷﻮﺩ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮔﻨﺎﻩ [ﺑﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻋﺬﺭﺧﻮاهی ﺍﺯ ﭘﺪﺭ] ﻣﺮﺩﻣﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺷﺪ.
«اقتلوا»: فعل امر ، مبنی بر حذف نون
«واو»: فاعل
«یوسُفَ»: مفعول به
«أوِ»: حرف عطف و به دلیل التقاء ساکنین مکسور شده.
«اطرَحُوا»: مانند «اقتلوا»
«ه»: ضمیر متصل منصوبی، مفعول به
«أرضاً»: منصوب به نزع خافض، در اصل «فِی أرضٍ» است.
«یَخلُ»: مضارع مجزوم در جواب طلب، که اصلش «إن تَقتُلُوا…و تَطرَحوا…یخلُ» است.
«لکم»: جار و مجرور متعلق به «یخلُ»
«وَجهُ»: فاعل «یخلُ»
«أبي»: مضاف الیه و علامت جرش به«یاء» (چون از اسماء ستّه است.)
«کم» ضمیر متصل مجروری، مضاف الیه
«واو»: عاطفه
«تَکُونُوا»: مضارع مجزوم؛ به خاطر اینکه عطف شده است به «یخلُ» و «واو» اسمش، محلّاً مرفوع
«مِن بعدِه»:جار و مجرور متعلّق به «صالحین» و ضمیر «هاء»: مضاف الیه
«قوماً»: خبرِ کان
«صالحین»: نعت برای «قوماً» و علامت نصبش به «یاء»
اعراب جملات
«اقتلوا…»: محلی از اعراب ندارد. (مستأنفه)
«اطرحوا… »: محلی از اعراب ندارد، عطف به جملهی «اقتلوا»
«یخل…»: محلی از اعراب ندارد زیرا جواب شرط مقدر غیر مقترن به «فاء»
«تکونوا……صالحین»: محلی از اعراب ندارد؛ به خاطر عطفش به جمله «یخل…»
منبع: الجدول فی اعراب القران و صرفه و بیانه، ج۶، جزء١٢، ص۳۸۶
تجزیه و ترکیب آیهی هشتم سورهی یوسف:
إذْ قَالُوا لَيُوسُفُ وَأَخُوهُ أَحَبُّ إِلَىٰ أَبِينَا مِنَّا وَنَحْنُ عُصْبَةٌ إِنَّ أَبَانَا لَفِي ضَلَالٍ مُّبِينٍ.
[ﻳﺎﺩ ﻛﻦ] ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﮔﻔﺘﻨﺪ: ﺑﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﺎ ﮔﺮﻭهی ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻳﻢ، ﻳﻮﺳﻒ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﻧﺰﺩ ﭘﺪﺭﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﺎ ﻣﺤﺒﻮﺏﺗﺮﻧﺪ ﻭ ﻗﻄﻌﺎً ﭘﺪﺭﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺭﻭﺷﻦ ﻭ ﺁﺷﻜﺎﺭی ﺍﺳﺖ.
«إذْ»: اسم زمان ماضی در محل نصب، مفعول به برای(أُذكُرْ) محذوف یا مفعول فیه برای (قِصَّة) محذوف.
«قالوا»: فعل ماضی اجوف ، واو فاعل
«اللام»: لام ابتدا
«یوسفُ»: مبتدا و به خاطر علمیت و عجمه تنوین نگرفته است.
«واو»: عاطفه
«اخوه»: عطف شده به(یوسف) و علامت رفعش واو است«هاء»: مضاف الیه و محلا مجرور
«أحبُّ»: خبر و به خاطر وصف و وزن الفعل بودن تنوین نگرفته است.
«إلی أبینا»: جار و مجرور متعلق به «أحب» و علامت جر به یاء و «نا» مضاف الیه، محلا مجرور و معنی حرف جر «إلی» تبیین است.
«منّا»: جار و مجرور متعلق به «أحب» و ضمیر «نا» مضاف إلیه، محلاً مجرور
«واو»: واو حالیه
«نحن عصبةٌ»: مبتدا و خبر
«إنّ»: حروف مشبهة بالفعل و توکید
«أبانا»: اسم إنّ و علامت نصب به الف و ضمیر «نا» مضاف الیه و محلاً مجرور
«لام»: مزحلقه
«فِی ضلالٍ»: جارومجرور متعلق محذوف، خبر إنّ
«مبینٍ»: صفت برای «ضلال»
اعراب جملات
«قالوا…»: محلا مجرور، مضاف الیه
«لیوسف… أحبّ»: محلا منصوب،مفعول به «قالوا»
«نحن عصبةٌ»: محلا منصوب،حال از ضمیر «قالوا»
«إنّ أبانا . . . مبین»: محلی از اعراب ندارد زیرا مستأنفةبیانی است.
منبع: الجدول فی اعراب القران و صرفه و بیانه ، ج۶، جزء١٢، ص۳۸۴و۳۸۵
تجزیه و ترکیب آیهی هفتم سورهی یوسف:
لقَد كانَ فِي یوسفَ و إخوَتِه ءایاتٌ لِلسّائِلینَ
بی تردید در(داستان) یوسف و برادرانش نشانه هایی است برای مردم کنجکاو.
«لام»: لام قسم برای قسم مقدر
«قَد»: حرف تحقیق
«کانَ»: فعل ماضی ناسخ
«فِی یوسفَ»: خبر مقدم کان، متعلقش محذوف، یوسف غیر منصرف و علامت جرش به فتحه است.
«واو»: عاطفه
«إخوَةِ»: بر یوسف عطف شده است
«هاء»: مضاف الیه و محلا مجرور
«ءایاتٌ»: اسم کان و موخر از خبر
«لِلسَّائلینَ»: صفت برای ءایات و متعلقش محذوف.
«ال»: اسم موصول
«سائلینَ»: صله
السائلین یعنی الذین یسألون
منبع: الجدول في إعراب القرآن وصرفه وبیانه، ج۶، جزء۱۲، ص۳۸۴
تجزیه و ترکیب آیهی ششم سورهی یوسف:
وكَذَٰلِكَ يَجْتَبِيكَ رَبُّكَ وَيُعَلِّمُكَ مِن تَأْوِيلِ الْأَحَادِيثِ…
ﻭ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺕ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺮﻣﻰﮔﺰﻳﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺍﺏﻫﺎ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﻰﺁﻣﻮﺯﺩ…
«کذلك»: نعت برتی مفعول مطلق مقدّر
(اصلش این است: یجتبیك اجتباءاً کاجتبائك لهذه الرؤیا. یعنی همان طور که خدا تو را برای این رؤیا برگزید، تو را برای پیامبری برمیگزیند.)
«یَجتَبي»: فعل مضارع ناقص
«كَ»: مفعولٌبه و ضمیر متصل منصوبی
«ربُّ»: فاعل و مضاف
«ك»: مضاف إلیه، ضمیر متصل مجروری
«و»: عاطفه
«یُعلِّمُ»: فعل مضارع، فاعلش: هو، عطف به یجتبیك
«ك»: مفعولٌبه
«مِن»: حرف جر
«تأویل»: مجرور، جار و مجرور متعلّق به یعلّمُ
«ال»: استغراق افراد
«أحادیث»: جمع مکسّر، صیغهی منتهی الجموع، غیر منصرف، علّت کسره گرفتن: دارای «ال» بودن.
منبع: إعراب القرآنِ الکریم و بیانه، ج۴، ص۴۵۰
وَيُتِمُّ نِعْمَتَهُ عَلَيْكَ وَعَلَىٰ آلِ يَعْقُوبَ
ﻭ ﻧﻌﻤﺘﺶ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺗﻮ ﻭ ﺑﺮ ﺁﻝ ﻳﻌﻘﻮﺏ ﺗﻤﺎم ﻣﻰﻛﻨﺪ…
«و»: حرف عطف
«یُتِمُّ»: فعل ثلاثی مزید باب إفعال، عطف به یجتبیك، فاعلش: ضمیر مستتر هو
«نِعمَتَه»: نعمةَ: مفعول به و مضاف، ه: مضاف إلیه
«علیك»: جار و مجرور متعلّق به یُتِمُّ
«و»: حرف عطف
«علَی آلِ یَعقوبَ»: عطف به «علیك»
«علی آل»: جار و مجرور متعلّق به یُتِمُّ
«یعقوب»: اسم غیر منصرف (سبب منع صرفش: عَلَم و عُجمة)، مضاف إلیه
…كَمَا أَتَمَّهَا عَلَىٰ أَبَوَيْكَ مِن قَبْلُ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْحَاقَ إِنَّ رَبَّكَ عَلِيمٌ حَكِيمٌ
…ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﺮ ﭘﺪﺭﺍﻧﺖ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ ﺍﺳﺤﺎﻕ ﺗﻤﺎم ﻛﺮﺩ؛ ﻳﻘﻴﻨﺎً ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺕ ﺩﺍﻧﺎ ﻭ ﺣﻜﻴﻢ ﺍﺳﺖ.
«ك»: حرف جر
«ما أتَمَّها»: «ما»: مصدریّه (موصول حرفی)، «أتَمّ»: صلهی حرفی. ما أتمّها: تأویل به مصدر←إتمامها
«کما أتَمَّها»(=کَإتمامِها): صفت برای مفعول مطلق «یُتِمُّ»؛ یعنی یُتِمُّ إتماماً کإتمامِها علی أبویك…
«علی أبویك»: جار و مجرور متعلّق به یُتِمُّ. أبویك: مضاف و مضاف إلی؛ نون (أبَوَین) به دلیل اضافه شدن، افتاده است.
«مِن قبل»: جار و مجرور و حال و متعلِّق به فعل مقدّر. «قبلُ»: مبنی بر ضم است؛ به دلیل این که مضاف إلیهش محذوف است.
«إبراهیمَ»: عطف بیان از أبویك، مجرور به فتحه؛ چون غیر منصرف است.
«إسحاقَ»: عطف به إبراهیمَ، مجرور به فتحه؛ چون غیر منصرف است.
«إنّ»: حرف مشبهة بالفعل
«رَبَّك»: اسم إنَّ
«علیمٌ»: خبر اوّل
«حکیمٌ»: خبر دوّم
«إِنَّ رَبَّكَ عَلِيمٌ حَكِيمٌ»: جملهی تعلیلیّه و محلّی از اعراب ندارد.
منبع: إعراب القرآنِ الکریم و بیانه، ج۴، ص۴۵۱
تجزیه و ترکیب آیهی پنجم سورهی یوسف:
قَالَ يَابُنىََّ لَا تَقْصُصْ رُءْيَاكَ عَلىَ إِخْوَتِكَ فَيَكِيدُواْ لَكَ كَيْدًا…
ﮔﻔﺖ: ﺍی ﭘﺴﺮﻙ ﻣﻦ! ﺧﻮﺍﺏ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍی ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻧﺖ ﻣﮕﻮ ﻛﻪ ﻧﻘﺸﻪﺍی ﺧﻄﺮﻧﺎک ﺑﺮ ﺿﺪّ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻛﺎﺭ ﻣﻰﺑﻨﺪﻧﺪ…
«قال»: فعل و فاعل: ضمیر مستتر
«یا»: حرف نداء
«بُنَيَّ»: در اصل، سه تا یاء دارد: یاء تصغیر، یاء حرف اصلی، یاء متکلّم. یاء اوّلی در یاء دوّم ادغام شده و یاء متکلّم برای تخفیف در گفتار، حذف شده است.
«لا»: ناهیه است
«تقصُصْ»: فعل مضارع مجزوم و فاعلش: أنتَ مستتر
«رُؤیاك»: مفعولٌ به
«عَلی إخوتك»: جار و مجرور متعلّق به لا تقصص
«فَــ»: فاء سببیّت
«یَکیدوا»: منصوب است به أن مقدّره؛ چون در جواب نهی واقع شده است.
«واو» در یکیدوا: فاعل است.
«لكَ»: جار و مجرور و متعلّق به یکیدوا
«کَیداً»: دو احتمال دارد:
1- مفعول مطلق تأکیدی
2- مفعولٌ به برای یکیدوا (در این صورت، یکیدوا به معنای یصنعوا است.)
اعراب القرآن الكريم و بيانه، ج4، ص: 356 و 450
انَّ الشَّيْطَانَ لِلْإِنسَانِ عَدُوٌّ مُّبِينٌ
ﺑﺪﻭﻥ شک ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺑﺮﺍی ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺩشمنی ﺁﺷﻜﺎﺭ ﺍﺳﺖ.
«إنَّ»: حرف مشبهة بالفعل
«الشیطان»: اسمِ إنّ، جامد، بر وزن فَیعال، منصرف، ثلاثی مزید
«للإنسان»: جار و مجرور و متعلّق به «عدوّ»
«عَدُوٌّ»: صفت مشبهه و بر وزنِ «فَعول»، خبرِ إنّ
«مُبین»: اسم فاعل ثلاثی مزید، صفت برای عدوّ
جمله، محلّی از اعراب ندارد؛ چون تعلیلیّه است.
منبع: إعراب القرآنِ الکریم و بیانه، ج۴، ص۴۵۰ / إعراب القرآنِ الکریم (دعاس)، ج۲، ص۷۹
تجزیه و ترکیب آیهی چهارم سورهی یوسف:
إذْ قَالَ يُوسُفُ لِأَبِيهِ يَا أَبَتِ
[ ﻳﺎﺩ ﻛﻦ ] ﺁﻥ ﮔﺎﻩ ﻛﻪ ﻳﻮﺳﻒ ﺑﻪ ﭘﺪﺭﺵ گفت: ﭘﺪﺭم! …
«إذ»: دو احتمال در ترکیبش هست:
۱- مفعولٌبه برای اُذکُرْ محذوف
۲- #بدل_اشتمال از «أحسنَ القَصَص»
«قال»: فعل ماضی
«یوسف»: اسم #غیر_منصرف (علم+عجمه) و فاعلِ قال
جملهی «قال یوسف»: مضافٌ إلیه برای «إذ»
«لِأبیه»: «لأبي»: جار و مجرور متعلّق به قال، «أبیه»: مضاف و مضاف إلیه
«یا»: حرف نداء (جانشین أُنادي)
«أبتِ»: منادَی و محلّاً منصوب (مفعولٌبه أنادي)، مضاف و مضاف إلیه، «ت» جانشین یاء متکلم است.
این که کسی مخاطبی را که حاضر است، مورد نداء قرار دهد، برای إلقاء کردن اهتمام به خبر برای مخاطب است. یعنی مخاطب را به منزلهی غائب میگیریم و او را صدا میزنیم که این کار کنایه از اهتمام دارد.
منبع: إعراب القرآن الکریم و بیانه، درویش، محیالدین ، جلد 4 ، صفحه 449 / تفسیر التحریر و التنویر، ج۱۲، ص۱۳
…إِنِّي رَأَيْتُ أَحَدَ عَشَرَ كَوْكَبًا وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ رَأَيْتُهُمْ لِي سَاجِدِينَ
…ﻣﻦ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﻳﺪم ﻳﺎﺯﺩﻩ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ ﻣﺎﻩ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﺳﺠﺪﻩ ﻛﺮﺩﻧﺪ.
«إنّ»: حرف مشبّهة بالفعل
«ي»: اسم إنَّ
رأیتُ»: خبر
«أحدَ عشَرَ»: مفعولٌبه، مبنی بر فتح و محلّاً منصوب
«کوکباً»: #تمییز ذات برای أحد عشر
«و»: واو عاطفه
«ال»: ماهیت
«الشمس»: عطف به أحد عشر
«القمر»: عطف به أحد عشر
«رأیتُ»: دوباره آمده است؛ زیرا بین مفعولٌبه اوّلِ «رأیت»قبلی و ساجدین که مفعولٌبه دوّم است، فاصله افتاده است.
«هم»: مفعولٌبه اوّلِ رأیتُ
«لي»: جار و مجرور و متعلّق به ساجدین
«ساجدین»: اسم فاعل، منصوب و مفعولٌبه دوّم رأیتهم
منبع: إملاء ما منّ به الرّحمان، ص۴۸ / إملاء القرآن الکریم و بیانه، ج۴، ص۴۴۹
تجزیه و ترکیب آیهی سوّم سورهی یوسف:
نحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ أَحْسَنَ الْقَصَصِ…
ما بهترین داستان را بر تو میخوانیم…
«نَحنُ»: ضمیر منفصل مرفوعی، مبتدا
«نقُصُّ»: فعل مضارع متکلم مع الغیر و مضاعف، خبر، فاعلِ نَقُصُّ: نحنُ مستتر
«عَلَيكَ»: جار و مجرور، متعلِّق به نَقُصُّ
أحسَنَ: اسم تفضیل و مضاف
القَصَصِ: مضافٌ إلیه
«أحسَنَ القَصَصِ»: دو احتمال دارد:
۱. مفعولٌبه←بنابر اینکه قَصَص مصدر باشد به معنای مفعول(=حکایت شده)
۲. مفعول مطلق←بنابر این که قَصَص مصدر باشد ولی نه به معنای مفعول(=حکایت کردن)
بمَا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ هَٰذَا الْقُرْآنَ وَإِن كُنتَ مِن قَبْلِهِ لَمِنَ الْغَافِلِينَ
ﺑﺎ ﻭحی ﻛﺮﺩﻥ ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺗﻮ ﻳﻘﻴﻨﺎً ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺯ بی ﺧﺒﺮﺍﻥ [ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ] ﺑﻮﺩی .
«بِما أوحینا»: بِ: حرف جر به معنای سببیّت
ما: حرف مصدریّه ما أوحینا: مصدر مؤوّل محلّاً مجرور و جار و مجرور متعلّق به نقُصُّ.
«إلیكَ»: جار و مجرور متعلّق به أوحینا
«هذا»: مفعول به
«القرآن»: عطف بیان و منصوب به دلیل تبعیّت از هذا
«و»: واو حالیه
«إِن كُنتَ مِن قَبْلِهِ لَمِنَ الْغَافِلِينَ»: حال برای «كَ»
«إن»: مخفّفه از مثقّله است. (اوّل إنَّ بوده.)
«کنتَ»: فعل ناقص، «تَ»: اسمِ کان
«لمن الغافلین»: خبر کنتَ
«لَ»: لام فارقة که همیشه بر سر خبرِ فعل ناقصه ای که بعد از «إنْ مخفَّفه از مثقَّله» آمده، می آید.
منبع: إعراب القرآن الکریم و بیانه، درویش، محیالدین ، جلد 4 ، صفحه 449
تجزیه و ترکیب آیهی دوّم سورهی یوسف:
إنَّا أَنزَلْنَاهُ قُرْآنًا عَرَبِيًّا لَّعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ
ﻣﺎ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻗﺮﺁنی ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮبی ﻧﺎﺯﻝ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﺗﺎ ﺷﻤﺎ تعقّل کنید.
«إنّ»: از حروف مشبهة بالفعل و نیاز به اسم و خبر دارد.
«نا»: ضمیر متصل منصوبی، اسم إنَّ
«أنزلنا»: خبر إنَّ، أنزل: فعل متکلّم مع الغیر ماضی باب إفعال، نا: فاعلِ أنزلنا
«ه»: ضمیر متصل منصوبی، مفعولٌبه برای أنزلنا
«قُرآناً»: حال برای «ه»
«عربیّاً»: اسم منسوب، منصوب بنابر حال بودن برای «ه» یا بنابر صفت بودن برای «قرآناً»
«لَعَلَّ»: حرف مشبهة بالفعل
«کُم»: ضمیر متصل منصوبی، اسمِ لعلّ
«تَعْقِلُونَ»: خبرِ لعلّ، «و»: فاعلِ تعقلون
جملهی «لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ»: جملهی تعلیلیّة و محلّی از اعراب ندارد.
تجزیه و ترکیب آیهی اوّل سورهی یوسف:
الر تِلْكَ آيَاتُ الْكِتَابِ الْمُبِينِ
ﺍﻟﺮ ـ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﺁﻳﺎﺕ ﻛﺘﺎﺏ ﺭﻭﺷﻨﮕﺮ.
«تلك»←اسم اشاره به دور، مبنی، مبتدا و محلّاً مرفوع
نکته: برای نشان دادن بزرگی چیزی، با اسم اشارهی دور به آن اشاره میکنند.
«آیاتُ»←جمع مؤنّث سالم، مُضاف، خبر
«الکِتابِ»←ال: جنس و ماهیّت/کتاب: مضافٌ إلیه
«المُبین»←ال: موصول/مُبین: اسم فاعل، صلهی ال و صفت برای کتاب
آیات عظام بهجت، وحید خراسانی: مبطل روزه است.
آیات عظام خامنه ای، صافی و مکارم: بنا بر احتیاط واجب مبطل روزه است.
آیت الله زنجانی: مبطل روزه نیست ولی حرام است.
آیت الله سیستانی: فرو بردن سر تمام سر در آب روزه را باطل نمی کند ولی کراهت شدید دارد.
⁉️ سوال: شستن سر در زیر شیر یا دوش آب در حال روزه چه حکمی دارد؟
پاسخ: خیر، در این صورت روزه باطل نمی شود.
رساله مصور ج 2 ص 263
*شباهت قدر و قیامت را حس کنیم*
اگر کمی تامل کنیم میتوانیم شباهت قدر و قیامت را احساس کنیم. شب قدر مانند روز قیامت است که سرنوشت انسان ها مشخص میشود تمام گذشته انسان محاسبه و برای آینده برنامه ریزی میشود. با این تفاوت که عذاب در کار نیست و آبروی کسی نمیرود و پس از آن فرصت بازگشت هم وجود دارد اما رحمت خداوند از سر و روی عالم میبارد
*امیدوار باشیم و به کم قانع نباشیم*
خدای مهربان شب های قدر را برای جبران همه ی کاستی های ما قرار داده برای بخشش هیچ گناهی نا امید نباشیم و برای رسیدن به هر حاجتی امیدوار باشیم و در دعا به کم قانع نشویم خدا هر چه را صلاح نباشد بدهد، بهترش را خواهد داد و هیچ دعایی دور ریخته نمیشود و اگر توانستیم فقط خود ِ (او) را از او بخواهیم
*مومنان مثل گنه کاران، گنه کاران مثل مومنان*
مومنان مانند گنه کاران با دست های خالی به محضر خدا بروند و گنه کاران مانند مومنان با قلبی مطمئن به محبت و فضل خدا به دعا بپردازند. خدا اگر میخواست نبخشد ما را صدا نمیزد و اگر میخواست سخت بگیرد ثواب شب قدر را اینقدر بالا نمیبرد
پخت کیک برای میلاد آقا امام حسن مجتبی علیه السلام
توسط بانوان و طلاب گچسارانی و پخش میان خانواده های بی سرپرست و کودکان کار..
خون می رود به صفحه که املا کنم تو را
نامت بزرگ بود … نشد جـا کنم تو را
یاغی نی ام ترحمی ای پـادشاه حُسن
گـردن کشیده ام کــه تماشا کنم تو را
آب از سرم گذشت … عصایی بزن به آب
یک دم بیا که حضرت موسی کنم تـــو را
خون مرا بگیر.. به گــردن مرا بــکش
تا زیر تیغ، سجــده ی اعلی کنم تـو را
کنجی برای خلوت شبهای من بــــده
تا گریه ای به وسعت دریا کنم تـــو را
بر مردگان کوی تو باید دخیل بست
یعنی قیاس کی به مسیحا کنم تو را
بندم بزن که چینی عمرم شکسته است
جامم بده که ساقی دلها کنم تو را
از روزگار خیر ندیدم بدون تو
خیرات، جان خویش چو حلوا کنم تو را
9توصیه عالی از مرحوم آیت الله کشمیری برای ماه مبارک رمضان
١- “کمیت گرا نباشید؛ کیفیت جو باشید!” دنبال ختم آیات و ادعیه نباشید؛ بلكه در پی هضم آنها باشید! غذای اندک را خوب بجوید تا جزء جان تان شود. بزرگترین مشکل ما قشرینگری به دین و شریعت است. با خود فکر کنید آنقدر در سال های قبل با ولعِ زیادخوانی اعمال انجام دادید، به کجا رسیدید؟! آغاز ماه رمضان حتماً نیت کنید فقط براى الله روزه بگیرید؛ فقط الله! آداب روزهداری را تا آنجا که نشاط دارید، انجام دهید:
٢- تفکر حتماً دقایقی از ساعات رازآمیز روزهداری خود را به برترین عبادت اختصاص دهید و آن هم چیزی نیست جز «تفکر»! با خود و خدای خود خلوت کنید. خصوصاً به نوع رابطه حضرت حق با خودتان بیندیشد؛ امید است ابوابی از معرفت به رویتان باز شود.
٣_ یکی از مهمترین حالات بندگی خصوصاً در ماه رمضان، حالتی است که توصیهى مؤکد نبی مکرم است و آن «سجده طولانی» است. فقط خدا و اولیاء الهی میدانند هنگام سجدهى عبودیت چه بارانی از ابر رحمت و چه برکاتی از عالم ربوبیت بر سر شما میبارد. حتماً در روز یک سجدهى طولانی داشته باشید.
امام غائبم!!!!!
جهان درد دارد..
میدانم که دوایِ دردِ جهان شمایید…
پس کی می آیید؟؟؟؟
او خواهد آمد..
روزی می آید که قلبِ جهان او را صدا بزند..
به قلم مهاجر
چه حسی دارید اگر بدانید در رمانی به نام..
The eyes of darkness
نوشته * دین کونتز* که اولین بار در ماه می 1981 منتشر شد(در این نسخه منشاء انتشار ویروس روسیه است) و سپس با تغییراتی در سال 1989 اشاره می کند که در سال 2020 ویروسی چینی با نام wuhan_400 دنیا را به خطر خواهد انداخت
