بسم الله. .

اول ِ صبح بود و اولین زنگ، وارد کلاس شدم، همین حین که داشتم به بچه ها سلام می دادم، چیزی در ذهنم جرقه زد، دلم خواست همراه ِ همه ی بچه ها سلام به اباعبدالله علیه السلام بدهم، دوست داشتم همچین کاری را یاد بگیرند، سلام دادن به امام و مولایشان و سلام دادن از راه ِ دور. .

به آن ها گفتم بلند شوند و به نشانه ی احترام دست به سینه بایستند و سرشان را پایین بیندازند، همه با اشتیاق این کار را انجام دادند، از آن ها خواستم هر چه من گفتم، تکرار کنند

السلام علیک یا ابا عبدالله و رحمة الله و برکاته..

بعد از سلام، گفتم من سکوت میکنم، هر کسی هر چه دوست دارد از امام حسین علیه السلام بخواهد

هر کدام چشم هایشان را بسته بودند و چیزی با خود زمزمه میکردند.  صلواتی با هم فرستادیم.

حالا نوبت آن بود که بدانم چه دعاهایی کرده اند. اول فکر کردم لو ندهند که چه درخواستی داشته اند، ولی خیلی کودکانه و صادقانه برایم گفتند.

حدیث گفت من خواستم خدا کمک کنه بابام کار گیرش بیاد.

آرسام گفت من خواستم همه شاد باشند، خندان باشند.

یکی از دخترا گفت من خواستم بابا و مامانم رو به هم برگردونه، آخه طلاق گرفتن.

بنیامین گفت من خواستم پولدار بشیم تا بتونیم خونه ای رو که کرایه نشستیم بخریم.

شهروز گفت دوست دارم ماشین شاسی بلند داشته باشم که فرمون هم داشته باشه تا بتونم برونمش.

نیایش گفت خانم من خواستم خدا بهم چوب ِ جادو بده.

هر چه از او خواستم بگوید چوب ِ جادو را برای ِ چه کاری میخواهد، سکوت کرد و چیزی نگفت.

چقدر خوب میشد اگر در عالم کودکانه اش، چوب ِ جادو را برای ِ آمدن ِ امام مهربانش و امام ِ زمانش میخواست.

پ.ن۱: بچه های اول دبستان، مدرسه ی من

پ.ن۲: ان شاء الله چشمشون منور بشه به جمالِ خورشید ِ عالم و عاقبت به خیری شون